Ιόνιο πέλαγος, σαν ζαφείρι ριγμένο το νησί του Κάλβου του Σολωμού και του Ξενόπουλου, μοιάζει να΄χει κερδίσει το σεβασμό του εγκέλαδου και των τόσων βαρβάρων λεηλατών που στο διάβα των αιώνων το επιβουλεύτηκαν.

 

Ζάκυνθος ανέσπερη του νόστου μου ελπίδα.....

 

        Τι έχεις να πεις γι αυτό τον τόπο, πλασμένος από γαζίες και λοίζες, στρωμένος μέ ένα χαλί γιομάτο λιόδεντρα, μοναδικά χρώματα και μεθυστικά αρώματα .

 

Ευλογημένοι όσοι από τα σκοτάδια της μάνας τους, αντικρίζουν αυτή την ομορφιά.

 

Ζάκυνθος 24 Αυγούστου. 

  

 Πανηγύρι του Αγ. Διονυσίου.Οι απανταχού έμποροι ιερών και οσίων είναι εκεί. Κομποσκίνια και λοιπά μαντζούνια, με λίγους παράδες διασφαλίζουν άφεση αμαρτιών και χαρίζουν αιώνια ζωή.  

 

Φιλάνθρωπες κυρίες ( κινητά κοσμηματοπωλεία ), με τα μισά ζώα του Αμαζονίου και της Αφρικής στις τσάντες τους, στα παπούτσια τους και λοιπά αξεσουάρ τους, φροντίζουν για τη σωτηρία της ψυχής τους. Όλα μαζί φτάνουν και περισσεύουν για να χορτάσουν γενιές νεοκολασμένων.

 

Χρυσοποίκιλτα και διαμαντοστόλιστα άμφια, θυμίζουν.... τη λιτότητα της επίγειας ζωής του Αγίου της συγνώμης.

 

Όλοι είναι εκεί , ευτυχώς ο Άγιος Διονύσιος όχι…….      

 

 

 

Μακριά  από τα φώτα όλης αυτής της παράνοιας, στην παραλία της Δάφνης, ξεκινώ το μεταμεσονύχτιο περίπατό μου συντροφιά με τις χίλιες αναμνήσεις και τις χίλιες λύπες τής ασήμαντης παρουσίας μου.

 

Στην ίδια παραλία, η θαλάσσια χελώνα μετά από εκατομμύρια χρόνια ανέμελου κύκλου ζωής, παλεύει για επιβίωση από την λαίλαπα που έφερε στη γη  το «νέο»   είδος με τα δύο πόδια και τις τέσσερεις ρόδες .

 

Σε αυτό το μοναχικό περίπατο σε αναζήτηση μιας ακόμα ανατολής, τόσο μα τόσο ψευδά δεδομένης, συναντώ μια παρέα δεκαεξάρηδων ( θαρρώ Αλέξηδες τους λένε ), με περίσσια ευαισθησία στη φωνή και στην κιθάρα, να τραγουδούν Κώστα Χατζή ... “μα  ποιος να με πιστέψει αδελφέ μου Μιχαλιώ, ποιος να με πιστέψει, μίλησα για το θεό, μίλησα για αγάπη, με είπαν ειδωλολάτρη, μα ποιος να με πιστέψει αδελφέ μου Μιχαλιώ, όταν μίλαγα με το θεό με λέγανε προδότη και όταν μίλαγα για πόλεμο με λέγαν πατριώτη.......”

       

Σταματάω να ξαποστάσω για λίγο. Κάθομαι στην άμμο που προσπαθεί να συνέλθει από το λιοπύρι της ημέρας.

 

Τα βλέφαρα μου βαραίνουν, δίπλα μου ένα σκουπίδι, τόσο παράξενο σε σχήμα και σε φως, λίγο στρογγυλό, λίγο κωνοειδές, κάτι σαν προφιτερόλ  ( αν δεν είναι ένα παιχνίδι της υπογλυκαιμίας μου ).

Το παίρνω στο χέρι μου να δω τι ακριβώς είναι...

 

***Αφήστε με κύριε γιατί με ενοχλείτε;

 

-Ο Χριστός και η μάνα του, μιλάνε τα σκουπίδια;

 

***Δεν είμαι ένα από τις χιλιάδες σκουπίδια που βρωμίζετε τις πανέμορφες θάλασσες σας, είμαι αυτό που αποκαλείτε «διαστημικό σκουπίδι» και μόλις ήρθα από την άκρη του γαλαξία,  από τον πλανήτη της Πριγκιπέσσας.

 

-Ωραία, τι ψάχνεις εδώ που ήρθες;

 

***Θα ήθελα να μάθω τι κάνατε τα οράματα της γενιάς σας ;    Οι άγριες φράουλες, ο Μάης του ’68, ο Νοέμβρης του ’73 , οι 500.000 επαναστάτες του Γούντστοκ που κάτω από την κιθάρα του Τζίμυ Χέντριξ   και τη φωνή  της Τζόαν Μπαέζ να τραγουδά το ‘JOE HILL’ δίνατε όρκους για να φτιάξετε ένα καλύτερο κόσμο;

 

Δείτε κύριε η γενιά σας πώς κατάντησε τον πιο όμορφο πλανήτη του σύμπαντος.

 

Το 1/3 των ανθρώπων στη πείνα, ο ορεικτός πλούτος του πλανήτη, βορά της τεχνολογίας που αντί να κάνει τη ζωή σας πιο όμορφη,βαρυποινίτη τον κόσμο τον κατάντησε,τα δάση, τα ποτάμια, οι θάλασσες, οι λίμνες, όλα θυσία στους παράδες.

Τελικά  όλα τα ιδανικά σας και τα όνειρά σας  στο χρήμα ξεπουλημένα,όλα για  μιά θεσούλα......

 

 

-Δεν  έχεις και πολύ άδικο, μα για πες μου για τον πλανήτη σου πώς είναι η ζωή εκεί;

 

***Τον πλανήτη μας κύριε τον κυβερνάνε οι ποιητές,

 

Τα παιδιά και τους γονείς μας δεν τούς  πετάμε σε  ιδρύματα, όλη την ενέργεια που χρειαζόμαστε την αντλούμε από τον ήλιο μας, ζώντας σε ένα περιβάλλον καθαρό,παρά τήν τεχνολογική μας εξέλιξη  τη γη την καλλιεργούμε με απλά χειροκίνητα εργαλεία και έτσι απολαμβάνουμε γευστικά και υγιεινά τους καρπούς  της, που τόσο απλόχερα μας προσφέρει.

 

        Όλα  αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα να  μην υπάρχουν αρρώστιες και οι κάτοικοι να πεθαίνουν ευτυχισμένοι σε βαθύ γήρας.

 

Στα σχολεία οι δάσκαλοι δε μαθαίνουν τα παιδιά μας    να διαβάζουν αλλά να αγαπούν το διάβασμα.

 

 

Επίσης στον πλανήτη μας έχουμε ένα τεράστιο θεματικό πάρκο του πλανήτη Γη.

 

Εκεί  όλοι μας θαυμάζουμε τις ομορφιές του πλανήτη σας ( απείρως πιο όμορφος από το δικό μας ), θαυμάζουμε την Ακρόπολη, την Αγ. Σοφία, τα νησιά Τουβαλού ( φτιαγμένα πάνω σε κοράλια) , το Γκράντ Κανυόν , τα Λευκά βράχια στο Ντοβέρ και τόσες γήινες όμορφιές.

 

Επίσης θαμπωμένοι βλέπουμε τους πίνακες του Βαν Γκόγκ, του Πικάσο, Ρενουάρ , Θεοτοκόπουλο και τόσους άλλους.

 

Τα παιδιά μας γελάνε τόσο πολύ μέ τόν Σαρλώ,τόν χονδρό καί  λιγνό, καί  μέ τίς ώρες βλέπουν τόν Σπαθάρη νά παίζει καραγκιόζη......

 

Οι ερωτευμένοι από ένα πανοραμικό σημείο του πάρκου βλέπουν τη Γη  σας, ακούγοντας Μάνο Χατζηδάκη , τον «γαλάζιο δούναβη» ( που και αυτόν γκρι τον καταντήσατε), την «άνοιξη» του Vivaldi, μα κυρίως τη Λαμπέτη να απαγγέλει «τη σονάτα της σελήνης» και την Αλεξίου να τραγουδά Μάνο Λοίζο...  .

 

-Πόσο όμορφα ακούγονται όλα αυτά, για πες μου σε παρακαλώ εσύ που ταξιδεύεις σε όλο το σύμπαν τι γίνετε εκεί έξω, μίλησε μου  για άλλους γαλαξιακούς πολιτισμούς.

 

***Ακούστε κύριε, το σύμπαν που γνωρίζετε εσείς οι άνθρωποι είναι ένα τόσο δα κομματάκι του ΟΛΟΥ. Είναι  μια φυσαλίδα που πλέει σε μια κοσμική θάλασσα με τρισεκατομύρια φυσαλίδες - σύμπαντα , σε όλο αυτό το άπειρο ( που κάθε στιγμή διαστέλλεται και γίνεται ακόμα πιο άπειρο ) νοήμων ζωή υπάρχει μόνο σε δύο πλανήτες, στη Γη και στην Πριγκιπέσσα.

 

Δεν μπορείτε να καταλάβετε κύριε πόσο βαριά είναι η συμπαντική μοναξιά , πόσο σημαντική είναι η Γη για εμάς προκειμένου να νοιώθουμε ότι σε όλο αυτό το ΟΛΟΝ, δεν είμαστε μόνοι..........

 

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά μας, όταν από τα μακρινά μας τηλεσκόπια πριν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, βλέπαμε στη Γη ένα ζώο με πείσμα να προσπαθεί να σηκώσει τα δυό μπροστινά  πόδια του , τελικά να τα καταφέρνει , να τα κάνει χέρια , με αυτά να κάνει εργαλεία και με αυτά να εφευρίσκει τη φωτιά,  να καλλιεργεί τη γη και να κάνει την επιβίωση του πιο εύκολη από όλα τα άλλα ζώα.

 

Τότε πιστέψαμε  ότι με το μυαλό που είχε προικισθεί αυτό το δίποδο πλέον, θα έκανε τη Γη ακόμα πιο όμορφη και τη ζωή απάνω της ακόμα πιο αρμονική.

 

Αντ’ αυτού, μια δυσάρεστη έκπληξη μας περίμενε.

 

Στην αρχή ο πόλεμος, άνθρωπος με άνθρωπο, λαός με λαό μαζί, ποτάμια το ανθρώπινο αίμα είχε χυθεί.

 

Μετά η κατακτητική σας τάση στο περιβάλλον. Ρύπανση, μόλυνση, φυτοφάρμακα, αφανισμός των δασών, πυρηνικά και ότι το πιο άρρωστο μυαλό μπορεί να φανταστεί......

 

Αυτό το όμορφο πράγμα της δημιουργίας, το καταντήσατε ένα απέραντο θερμοκήπιο, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τη ζωή στον αφανισμό και πολύ σύντομα θα αφήσει τους κατοίκους του πλανήτη μου εντελώς μόνους στο απέραντο ΟΛΟΝ.

 

Και τότε........ η συμπαντική μοναξιά μας θα είναι αφόρητη.

 

 

Ταραγμένος ανοίγω τα μάτια μου το διαστημικό σκουπίδι πουθενά ......λίγο πιο κάτω δεκάδες χελωνάκια μόλις εκολαυθέντα, ξεχύνονται προς τη θάλασσα με την ελπίδα η αλαζωνία του ανθρώπου να μη σπάσει αυτό τον κύκλο των εκατομμυρίων χρόνων και μετά από δεκαετίες, σαν μητέρες πλέον ,στην παραλία της Δάφνης να ξαναβρεθούν .

 

 

Σαστισμένος από το μεγάλο μάθημα της βραδιάς παίρνω το δρόμο της επίστροφής. Το φεγγάρι ερωτοτροπεί με το καρδιοχτύπι  της θάλασσας .

 

Σκύβω και πιάνω ένα πλαστικό σκουπίδι από τήν παραλία, νοιώθω ανάσα ζωής στόν πλανήτη νά δίνω,

 

Οι ΄΄Αλέξηδες΄΄  με θλίψη παίζουν στις κιθάρες τους ένα ακόμα τραγούδι του Χατζή “κάποιος λείπει απόψε από την παρέα και είναι το ποτήρι του αδειανό”......

 

Εγώ νομίζω ότι ο Αλέξης δε λείπει είναι εκεί και θα συντροφεύει τη νέα γενιά στον αγώνα της για να διορθώσει όλες τις πληγές που η άφρων γενιά μου ( η γενιά με τα μεγάλα λόγια ), άνοιξε στον πλανήτη μας.

 

Φεύγοντας ρίχνω μια τελευταία ματιά προς την άκρη του γαλαξία μας .

 

Η Πριγκιπέσσα άστροβολά  ήρεμη σαν νανούρισμα ύστερα από το βύζεμα της μάνας.

 

Από την πίκρα των χειλιών μου βγαίνει μόνο μια λέξη....ΣΥΓΓΝΩΜΗ.

 

 

 

                ΓΙΑΝΝΗΣ. ΒΑΣ. ΡΑΨΟΜΑΝΙΚΗΣ